Kreshma e Madhe është një kohë e jashtëzakonshme që të mësojmë të lutemi me të vërtetë

Ata janë të lidhur pas botës, materies e nuk dinë si të fluturojnë sa më lart, të lundrojnë deri në qiell dhe të kenë ndihmën e nevojshme qiellore. Ata janë të magnetizuar, të lidhur, të ngjitur pas botës së vdekshme. Ata nuk shqiten lehtë. Ata përpiqen ta çmojnë botën si thesar. Dhe kërkojnë pa reshtur kënaqësi të botës për të arritur lumturinë, por ato shkaktojnë vuajtje. Ёshtë e trishtueshme dhe e denjë për vajtim t’i shikosh ata të gëzohen me baltën.  

Ngjitja në qiell nis me pendim, pendim të sinqertë e keqardhje të sinqertë me frymë të dërrmuar. Ia vlen të ndihesh që nuk je krijuar për baltën. Vlerësimi nuk të bën të lumtur. Të kapurit fort pas kësaj bote është një gabim serioz dhe ka një kosto me pasoja të hidhura. Nuk është e pamundur që të ngjitesh më lart se maja. Ёshtë e mundur për këdo. Nëse e dëshiron me të vërtetë, do ta dojë. Në fillim ngurrojmë, kemi frikë e nuk duam të rrezikojmë.

Faktikisht ne e konsiderojmë lutjen të pakapshme, të çuditshme, të panatyrshme, të pamundur, diçka që nuk është për ne. Ne na duket një lojë që është e palejueshme dhe rezistuese dhe se jemi shumë mëkatarë për diçka të tillë. Lutja nuk është thjesht për shenjtorët. Por nëse dikush lutet me thjeshtësi dhe përulësi, fillon të ëmbëlsojë zemrën, të ndriçohet, të forcohet dhe të prehet. Ata e ndiejnë se ia vlen të lutesh. Ndihen të gëzuar, të ngazëlluar, të sigurte, të fortë dhe të ngushëlluar. E kuptojnë se është një nevojë e madhe e shpirtit, lëvizja e tyre fizike dhe funksionimi i tyre i qenësishëm. Bëhet një zakon i mirë dhe jo një akt formal. Një kënaqje dhe dhuratë e përditshme. Ashtu si trupi ka nevojë për ushqim të përditshëm për t’u mbajtur, po ashtu edhe shpirti ynë i pavdekshëm. Nuk mund ta duash Perëndinë dhe të mos lidhesh me Të, të mos flasësh me Të dhe të mos lutesh. Ata mendojnë gjithnjë për Të dhe e thërrasin Atë. Kujtesa e Perëndisë është një lutje. Kur kujton personin që do gëzohesh. Thirrja hyjnore është një rast gëzimi të madh, paqeje dhe bekimi.

Pa lutje shpirti mbetet pafrymë, i dobët, e i sëmurë. Lutja jep shëndet shpirtëror, balancë, dallim, ndriçim dhe shenjtërim. Lutja të mbron kundër mëkatit. Ai që lutet bisedon me Perëndinë dhe nuk merret me gjërat e kota. Ata mësojnë përulësi, butësi, thjeshtësi dhe dashuri. Ai që lutet është një fëmijë i dashur i Perëndisë. Një dhuratë e mrekullueshme e Perëndisë për njeriun është lutja. Kjo periudhë e Kreshmës së madhe është një mundësi e jashtëzakonshme për të mësuar lutjen  e vërtetë.